د استاد محمد صديق پسرلي يو غزل

که خلاص له زورواکۍ شو نظر خپله پیدا کېږي
له دې هګۍ که ووځو وزر خپله پیدا کیږي

ریښتیا او ریاضت ته که یې شا نه واړوله
د هر سړي په کار کې اثر خپله پیدا کېږي

یو څوک خو به په زړونو سلطنت کوي کنه؟
چې خیر لاس پر سر شي ترې، شر خپله پیدا کیږي

خبره په ولس کې ده، ولس ته دې وي خیر
ریښو که ځای نیولی و، سر خپله پیدا کېږي

د بېرته پاته خلکو وي نظر په قهرمان
چې شاوخوا یې ټيټه وي غر خپله پیدا کېږي

د سین په غاړو اوسو خو د سېل له غږه تښتو
قانون چې چېرته نه وي خطر خپله پیدا کېږي

خلل د دماغونو زورګویي ته باسي لاره
غوین ماغزه چې سر کې وي ښکر خپله پیدا کېږي

که مځکه له پښو ولوېده پسرلیه تل به شپه وي
دا چا درته ویل چې سحر خپله پیدا کېږي